Είναι κάποια πράγματα, που μας καθόρισαν σε αυτή την, ας το πούμε, ζωή. Για παράδειγμα, στο πώς ντυνόμαστε, στεκόμαστε στο χώρο ή απλώς μιλάμε. Ή ακόμα ακόμα, και στο πώς αντιδράμε σε καταστάσεις και γεγονότα. Αυτά που μας καθόρισαν, είναι και αυτά που έχουμε δώσει τη μεγαλύτερη σημασία στη ζωή μας.
Αυτά που μας καθόρισαν (ερεθίσματα και καταστάσεις)
Για παράδειγμα, θα μπορούσαν αυτά να είναι είτε θετικά ερεθίσματα, είτε αρνητικά. Το πώς τρώμε, το πώς διαλογιζόμαστε (αν το κάνουμε) και το πόσο δεσμευόμαστε σε κάτι δείχνει κάποιες αξίες και ιδανικά μας. Επίσης, το αν έχουμε αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση, αγαπάμε τον εαυτό μας και τον φροντίζουμε, επίσης δείχνουν κάτι. Κυρίως για τον αυτοέλεγχο και την δυναμικότητα μας.
Αυτά που μας καθόρισαν, προέρχονται από στιγμές της παιδικής μας ηλικίας (και όχι μόνο), όταν ήμασταν παιδιά. Από τους γονείς μας, την οικογένεια μας, τους φίλους μας, τους συγγενείς μας. Ακούγαμε πολύ το “μη”, το “δεν”, το “ανέφικτο” το “αδύνατο” αλλά καθόλου λέξεις όπως το “ναι”, το “γιατί όχι”, το “δυνατό” και το “εφικτό”.
Ζούσαμε σε έναν κόσμο, όπου αυτά που μας καθόρισαν ήταν αυτά που μας απέτρεψαν από το να κυνηγήσουμε τα όνειρα μας. Να γίνουμε πιο δυνατοί. Και ναι, δεν φταίει η οικογένεια κατά κύριο λόγω, ακόμα και αν το κάνω να ακούγεται ως φταίξιμο δικό της. Ούτε εμείς φταίμε, φυσικά. Και τότε; Ποιος φταίει;
Η βελτίωση του εαυτού
Αυτό-βελτίωση σημαίνει συχνά βελτιώνω τον εαυτό μου. Το μέσα μου. Δε σημαίνει γίνομαι θεός, ούτε πολεμάω τον εαυτό μου, για να πετύχω αποτελέσματα και στόχους. Είναι μια καλή ευκαιρία, να ξεχωρίσουμε το τι είναι ειλικρινά γόνιμο για εμάς και τι όχι.
Η πραγματική συνειδητοποίηση της αυτοβελτίωσης, έρχεται όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεων μας, και κυρίως της ζωής μας. “Εύκολο να το λες”. Ναι, θέλει ξεβόλεμα. Πολύ. Και κυρίως; Εξέλιξη. Εργασία με τον εαυτό μας. Γυμναστική, ψυχοθεραπεία, διάβασμα και όλες αυτές τις καλές συνήθειες που όλοι μιλάνε για αυτές άλλα λίγοι εφαρμόζουν.
Η ψευδαίσθηση
Το κείμενο “Όλα όσα μας καθόρισαν”, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ψευδαίσθηση, αν και με βάση, για το τι θα ζήσουμε από εδώ και πέρα. Ναι, συμφωνώ, οι γονείς, οι φίλοι και η οικογένεια έπαιξαν τεράστιο ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας μας, όμως δεν μας καθορίζουν εν τέλει. Εκεί είναι που θέλω να καταλήξω. Στο ότι δεν καθοριζόμαστε από κανέναν. Ίσα ίσα, μονάχα τον εαυτό μας μπορούμε να καθορίσουμε. Και από τον εαυτό μας μπορούμε να καθοριστούμε.
Σε μια συλλογική κοινωνία, τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά. Μα ζούμε σε μια κοινωνία ατομικιστική, εγωιστική, Δυτικοκεντρική. Όμως δεν χρειάζεται να ξεχνάμε ότι ότι όλα αυτά που μας καθορίζουν δεν είναι εν τέλει ο συλλογισμός, αλλά ο ατομικισμός. Και ας φαίνεται τελείως διαφορετικό το ειδώλιο στον “ποταμό” λόγω της μαθημένης συνήθειας μας.
Συνοψίζοντας
Εντάξει, είδαμε ότι αυτά που μας διαμορφώνουν μπορούν εν τέλει να αλλάξουν και να βελτιωθούν. Είδαμε ότι δεν είμαστε έρμαια της οικογένειας, των φίλων και των παλιών αναμνήσεων. Τότε, πώς μπορούμε πραγματικά να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας;
Η απάντηση είναι πολύ πιο απλή από όσο φαντάζεσαι: Με το να μη ρίχνουμε την ευθύνη – το μπαλάκι – στους άλλους. Και να μην θέλουμε πάντα το κακό τους. Να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεων μας, μέσω της αποδοχής και της δέσμευσης σε αυτές. Και να ρίχνουμε το μπαλάκι μόνο σε εμάς.
Ακούγεται δύσκολο ε; Πού να δεις, πόσο δύσκολη θα είναι η ζωή, αν πιστέψεις ακόμα στον μύθο αυτών που μας καθόρισαν…