Ο χορός της σιωπής, είναι κάτι ανείπωτο, κάτι που δεν μιλάει κανένας για αυτό. Για την ακρίβεια, δεν έχουμε ξανά ακούσει κάποιον να αποκαλεί το ταγκό, το latin ή το commercial ως χορό της σιωπής. Και είναι περίεργο, θα έλεγε κανείς. Μα γιατί συμβαίνει αυτό;
Ο χορός της σιωπής, μιλάει δυνατά
Πολλές φορές, έχουμε συνδέσει τη φωνή με την ένταση. Την ένταση με την εκρηκτικότητα. Και την εκρηκτικότητα με τη δυναμικότητα. Για παράδειγμα, αν κάποιος μας αδικεί, φωνάζουμε. Αυτό δείχνει ενέργεια. Η ενέργεια αυτή υποδηλώνει εκρηκτικότητα. Και αυτή με τη σειρά της, έναν δυναμικό χαρακτήρα. Και ποιος τα βάζει με δυναμικούς χαρακτήρες; Κανείς.
Επίσης, άλλες φορές, συνδέουμε τη γυμναστική, την τέχνη, την επιστήμη ή την πολιτική (ειδικά αυτή) με τη φωνή. Μιλάς καλά; Μπορείς να γίνεις επιστήμονας της ρητορικής. Γράφεις καλά; Συγγραφέας. Είσαι κακός στο “λέγειν”, αλλά καλός στα αθλήματα; Γίνεσαι αθλητής.
Κι όμως, ο χορός της σιωπής, είναι πολύ πιο δυνατός από αυτή τη φωνή. Από αυτή την ενέργεια και την ένταση της συνεχής βαβούρας.
Η μουσική
Για να χορέψεις, χρειάζεσαι μουσική. Έτσι έχουμε συνηθίσει τουλάχιστον. Και η μουσική τι είναι; Φωνή. Και η φωνή τι είναι; Το αντίθετο της σιωπής. Όμως, για να αρχίσω να μπαίνω στο κύριο επιχείρημα μου, ο χορός της σιωπής δεν είναι χορός. Ούτε σιωπή είναι. Είναι δύναμη.
Η δύναμη του να “σπας” τους δαίμονες σου.
Η δύναμη να παλεύεις μαζί τους.
Η ελευθερία να τους αγκαλιάζεις.
Και πώς θα τους κατανοήσεις καλύτερα, αν δεν τους ακούσεις πρώτα; Πώς θα κατανοήσεις ποιο είναι το πρόβλημα, αν δεν το καταλάβεις και δεν το ακούσεις πρώτα; Πώς θα ακούσεις ποιος σου μιλάει; (το μέσα σου, φίλε μου).
Ζεμπέκικο
Επομένως, χρειάζεται να σιωπάσεις. Μα μονάχα η σιωπή δεν φτάνει. Χρειάζεται και κάτι παραπάνω. Τι; Να χορέψεις. Να “μπεις στο χορό” όπως λέγαν οι παλιοί. Και να χορέψεις. Να δείξεις ποιος είσαι, όχι για τους άλλους, μα για εσένα.
Και ο καλύτερος χορός ποιος είναι; Αυτός που σ’ αρέσει. Αυτός, που σε ελευθερώνει. Αυτός που σου δείχνει το δρόμο προς το να είσαι ο εαυτός σου. Και τι χρειάζεται για να χορέψεις; Πόδια. Και αν δεν έχεις; Δεν πειράζει. Λικνίσου στο ρυθμό και τη μελωδία. Και αυτό χορός είναι.
Ένας συνδυασμός
Καταλαβαίνεις πού το πάω ε; Είναι λιγάκι τετριμμένο, αλλά ο χορός της σιωπής είναι από τα πιο πολύτιμα εργαλεία που μπορείς να λάβεις και να δώσεις. Ειδικά σε φίλους. Και γνωστούς. Και αγνώστους.
Δώσε χαρά, ευτυχία. Πολέμησε τον πόλεμο, την αδικία, την ασχήμια αυτή που σε κάνει στεναχωρημένο. Και αφού ακούσεις, μίλα. Χόρεψε.
Γιατί ίσως, λέω ίσως, οι χοροί δεν είναι τίποτα άλλο από μια ανάγκη του ανθρώπου για έκφραση. Και η σιωπή; Να ακούσει (ή να ακουστεί, εν τέλει). Και ο συνδυασμός τους; Η τέλεια συνταγή για μια ευτυχισμένη ζωή…
Να σε αγαπάς και να σε προσέχεις 🙂