Ακόμα θυμάμαι το πρώτο post που είχα κάνει, στο L’arte όπως μ ‘αρέσει να το φωνάζω εδώ και χρόνια. Λεγόταν “Είμαστε στον αέρα” και ήμουν κατά ενθουσιασμένος, γιατί μόλις είχα ρυθμίσει το πρώτο μου site. Ήταν αρχές του 2020.

Είμαστε στον αέρα για ακόμα μια φορά!

Οι συνθήκες της ζωής μου όμως άλλαξαν από τότε. Συνέχιζα να ανεβάζω πυρετωδώς άρθρα, μέχρι που μια μέρα απλώς σταμάτησα να ανεβάζω. Και μια μέρα, σταμάτησα να πληρώνω το hosting. Και μια μέρα έληξε το domain. Και μια μέρα, δεν το ανανέωσα. Και μια μέρα σταμάτησα να γράφω. Ώσπου πριν καλά καλά το καταλάβω, αυτή η μέρα που “φοβόμουν”, έφτασε. Τα είχα παρατήσει.

Όμως δεν έκατσα αδρανής. Έφτιαξα και άλλα site. Για καφέ; Για βουδισμό; Για τεχνολογία; Για ό,τι θέλεις! Μόνο που για να είμαι ειλικρινής, κανένα δεν είχε την γοητεία και την τόλμη που είχε το πρώτο μου άρθρο, του πρώτου μου site, της “πρώτης μου αγάπης”.

Γιατί παλινδρόμησα έτσι, θα ρωτούσε ένας ψυχολόγος. Γιατί πίσω και όχι μπροστά; Τι με έκανε να αλλάξω τόσο πολύ γνώμη, ώστε να ξανά φτιάξω κάτι, που κυριολεκτικά είχα “πετάξει στα σκουπίδια της αβεβαιότητας και του αγνώστου;”.

Δε ξέρω. Τουλάχιστον όχι σε συνειδητό επίπεδο. Και να σου πω και κάτι; Ούτε θέλω να μάθω. Μου αρκεί, ότι ξανά ξεκίνησα κάτι δικό μου, χωρίς προσδοκίες. Χωρίς να θέλω να βγάλω λεφτά, να τρέχω διαφημίσεις, να έχω το τέλειο και πιο επίκαιρο blog. Κάποτε αυτά ήταν τα κίνητρα μου. Έγραφα μανιωδώς για να βγάλω λεφτά, μα έχανα την ουσία. Σήμερα πιστεύω γίνεται το αντίθετο.

Ο σκοπός

Γράφω γιατί θέλω να εκφραστώ. Να μιλήσω. Να σου μιλήσω. Να τα πούμε. Να γράψω άρθρα ψυχολογίας, αυτοβελτίωσης, φωτογραφίας και όχι μόνο. Γιατί κακά τα ψέματα, έχω μεγαλώσει. Από τότε πέρασαν έξι χρόνια, και συγκινημένος κάθομαι και σκέφτομαι πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια. Πόσες αλλαγές, πόσα διαφορετικά πράγματα από τότε. Πόσοι διαφορετικοί άνθρωποι, συνθήκες και καταστάσεις.

Άνθρωποι που μιλάω τώρα, και δεν γνώριζαν καν για εκείνο το site. Και άνθρωποι που μιλούσα παλιά, και αγνοούν την ύπαρξη αυτού του site. Ειρωνεία; Όχι. Φυσικό επακόλουθο.

Το μέλλον

Έτσι, πήρα εχθές την απόφαση να το ξανά χτίσω. Πήρα την απόφαση, να ξεκινήσω ξανά να “πειραματίζομαι” με τα χέρια μου, σε ένα πεδίο που μου αρέσει και αγαπάω. Ξέρω, δεν θα είναι όπως τα άλλα project που έχω δουλέψει. Ίσως να είναι καλύτερο, ίσως να είναι χειρότερο. Όμως θα είναι κάτι δικό μου, που έχω στην καρδιά μου.

Ο σκοπός πια έχει αλλάξει. Το ίδιο και τα κίνητρα. Δε θέλω να πείσω κανέναν να με ακούσει, να τον δασκαλέψω ή να του διδάξω τεχνικές και εργαλεία. Αν μπορώ να φανώ χρήσιμος, καλώς. Σε διαφορετική περίπτωση, θα χαιρόμουν πολύ αν ήμουν παρέα δίπλα σου – μαζί με τον πρωινό καφέ σου.

Ίσως, πολλά ίσως μαζεύτηκαν, ο σκοπός να είναι απλώς να είμαι εγώ. Ο Βουδισμός με έχει επηρεάσει, το ίδιο και η φιλοσοφία και ο stoicism που λίγα έχω διαβάσει για αυτόν. Δε θέλω πια να χτίζω personas . Σπίτια με άστρα. Θέλω να είμαι εγώ κάτω από τα άστρα.

Έναντι επιλόγου – Προλόγου

Αν θυμάμαι τι είχα γράψει στο πρώτο post, τότε; Όχι. Και ούτε το έχω κρατήσει, δυστυχώς. Τα buckup έχουν διαγραφεί χρόνια τώρα, από τα άρθρα. Όμως θυμάμαι τι έχω γράψει τώρα. Καλά, πάνω κάτω. Και αυτό είναι που μετράει, σωστά;

Δε θέλω να σου δώσω ψεύτικες υποσχέσεις. Ούτε σχέδια. Θα το αφήσουμε να κυλήσει, και όπως πάει. Όπου βρεθούμε. Θα έχουμε 10 προβολές (σταμάτησα να τις μετράω εδώ και καιρό) και 2 σχόλια στο Facebook? Καλώς. Καμία προβολή και κανένα σχόλιο; Επίσης καλώς. Μου αρκεί που κάποιος/κάτι/κάπως ακούγομαι. Και είμαστε στον αέρα.

Για μια ακόμη φορά λοιπόν, “Είμαστε στον αέρα!”. Ας το γιορτάσουμε 🙂